woensdag 27 januari 2016

Persoonlijke cadeautjes

Wat is er nu leuker dan een cadeau geven wat helemaal gemaakt is voor de ontvanger?
Zo'n persoonlijk cadeau geeft aan dat er is nagedacht over de ontvanger, wat vindt diegene leuk, wat maakt hem of haar nu zo bijzonder?
Ook kraamcadeautjes worden steeds persoonlijker. De naam van je kind op een product zien is nu eenmaal bijzonder.
Ik maak al jarenlang persoonlijke kraamcadeaus voor de mensen in mijn omgeving. Ik krijg steeds meer de vraag of ik ook dingen in opdracht maak. Ja, natuurlijk! Hartstikke leuk. Maar wat is er allemaal mogelijk? Heel veel. Niet alleen kraamcadeautjes, ik maak ook dingen voor de 'groten'.
Daarom hieronder een kleine selectie van de mogelijkheden. Ben je geïnteresseerd? Mail me dan voor de mogelijkheden (er is heel veel meer mogelijk dan ik hier laat zien) en prijsopgave.







donderdag 11 juli 2013

Terror Teckels

Of moet ik zeggen killer teckels?
Ik stond op het punt de dames binnen te roepen omdat ik naar de winkel wilde toen ze allebei met een noodgang het huis binnenstormden. Saartje voorop, met iets in haar bek. Dat iets fladderde en gilde als een gek. Het was een jonge merel. Zijn papa en mama zaten buiten op de schutting zowat nog harder te gillen.
Saartje liet hem los en het beestje vloog langs mij heen en landde tussen de cactussen op de vensterbank, Saartje er achteraan. Ik trok de hond weg in de hoop de vogel te kunnen vangen, iets wat ik al vaker deed. Net als het verzorgen van een gevallen merelkuiken.
Maar het stomme dier vliegt op, land op het kleed voor de hondenmand en hap, Saartje heeft hem weer te pakken. Hij fladdert voor z'n leven, de veren vliegen in het rond maar het mocht niet meer baten.
Met opgeheven hoofd, de bek vol vogel stormt Saartje weer naar buiten, een luid blaffende Teun achter zich aan. De merelouders weten nu helemaal niet meer hoe hard ze moeten gillen en heen en weer fladderen, zielig om ze zo in paniek te zien. Ik verontschuldig me bij het paar voor het gedrag van mijn hond en probeer de merel terug te vorderen maar Saartje verstopt zich op plekken waar ik onmogelijk bij kan. Teuntje volgt haar op de voet, die wil weleens van dichtbij bekijken wat haar vriendin nu eigenlijk heeft.
Uiteindelijk gaat Saartje onder de tafel zitten met haar buit.

Veilig onder de tafel
Ik loop naar binnen en ga even zitten om Hendrik-Jan, die op zijn werk zit, van het gebeurde op de hoogte te stellen. Terwijl ik een berichtje tik zie ik een grote, volwassen ekster naar binnen vliegen, op de hielen gezeten door Teuntje. De ekster was waarschijnlijk op het dode mereljong afgekomen en was nu zelf tot prooi gebombardeerd. Gelukkig wist meneer ekster meteen zelf de weg naar buiten weer te vinden.

Saartje zit intussen nog steeds aan haar prooi te likken. Ze zal hem niet opeten want mevrouw houdt niet van veertjes in haar bek, een ééndagskuiken laat ze ook liggen. Teuntje eet die wel en het leek me wel een plan om merel door Teuntje te laten verorberen, was hij toch niet voor iets gestorven. Met een staaf gedroogde pens probeerde ik Saartje van haar buit weg te lokken. Ze wilde hel graag de pens maar als ze een stap in mijn richting deed zag ze Teuntje richting merel kijken en dan trok ze zich weer terug om haar buit te bewaken. Ik legde het staafje op de grond bij Teuntje om een andere te gaan halen, misschien dat dat zou helpen, Teuntje zou dan afgeleid zijn. Maar toen ik terugkwam had Saartje de pens én de merel, Teuntje zat alleen maar beteuterd te kijken. 
Dubbele buit
Maar Teun liet het niet op zich zitten en terwijl Saartje heerlijk op haar pensstaafje zat te kauwen kwam Teuntje steeds dichterbij. Even leek het erop dat het haar zou lukken maar Saartje is een echte vrouw, die kan twee dingen tegelijk.
Afblijven, is allemaal van mij!
Even later zag ik Teuntje toch met merel lopen en ze ging voortvarend aan de slag. Eigenlijk wilde ze hem mee naar binnen nemen maar dat vond ik niet zo'n goed idee. Het is mooi weer om buiten te eten dus blijf maar lekker in de tuin.
Zou het lekker zijn?
Uiteindelijk heeft ook Teuntje de merel niet opgegeten, alleen maar ontleed. Merel zal wel niet zo lekker smaken denk ik. Hij heeft in een bakje zijn laatste rustplaat in de vuilnisbak gekregen.
De laatste stille getuigen van het drama.







zondag 13 januari 2013

Het 'wonderkind'

Een initiatief van Petepel heeft ervoor gezorgd dat ik deze blog weer eens onder het stof vandaan heb getrokken.
Hij zal iedere zondag een vraag posten over boeken, het project heet #50books.
De eerste vraag is:
Welk boek heeft in je vroegste jeugd de meeste indruk op je gemaakt?

Daar moest ik even over nadenken. Ik heb, zodra ik kon lezen, alles gelezen wat ik maar te pakken kon krijgen. Grote favoriet was Pinkeltje. De hele serie heb ik gelezen, meerdere keren zelfs. En nu is Doris ook fan, die verslind ze in hoog tempo.

Maar mijn vroegste jeugd is de tijd waarin ik nog niet kon lezen. Mijn moeder las me vaak voor uit verhaaltjesboeken.
Mijn favoriete boek was "Een koffer vol verhaaltjes". Met verhalen over kinderen die verdwalen op de step, zandkastelen die door de opkomende vloed weer in zee verdwijnen en speelgoed dat stukgaat.


Maar hét verhaal is het verhaal over de knikkers. Het laatste verhaaltje uit het boek. Het gaat over een meisje dat zo graag wil knikkeren. Moeder heeft beloofd een knikkerzak te maken maar is druk met het babybroertje en heeft geen tijd. Omdat haar vriendjes al bezig zijn met een knikkerpotje neemt ze een papieren boterhamzakje maar dat scheurt. Ten einde raad pakt ze een nat washandje en stopt daar haar knikkers in. Natuurlijk wordt ze uitgelachen door haar vriendjes.
Ik was er zo van onder de indruk dat ik het iedere keer weer wilde horen. 
Met dat verhaaltje heb ik mijn moeder een keer mooi tuk gehad. Ik was een jaar of vijf en kwam met het boek in mijn handen naar beneden.
"Mama, ik kan lezen." Natuurlijk geloofde ze het niet. Totdat ik het knikkerverhaaltje begon voor te lezen. Woord voor woord goed. Ze wist niet wat ze hoorde en was met stomheid geslagen. Even dacht ze een wonderkind te hebben. Tot ze besefte dat ik het verhaaltje zo vaak had gehoord dat ik het woord voor woord kon navertellen.

donderdag 3 mei 2012

Nep (wot 18)

Ze zit bij me achterop de fiets. Over 3 nachtjes is ze jarig, dan wordt ze 7.
Mama, ik ben nog geen 7 hè. Ik ben zes-en-een-half. Eigenlijk ben ik nu nep 7...

Meer over #wot (write on thursday) vind je hier.


donderdag 26 april 2012

Een kijkje in de nieuwe winkel van dC Almere

Vanmiddag ben ik samen met Doris een kijkje gaan nemen in de nieuwe winkel van dC in Almere. Afgelopen weekend zijn ze naar de overkant van de straat verhuisd en dinsdag gingen de deuren open voor het publiek.
Het is een mooie ruime winkel, overzichtelijk ingedeeld, in 1 oogopslag zie je alles.
Achterin de winkel is een ruimte met tafels en stoelen, en een lekkere bank. Hier worden in de toekomst workshops e.d. gehouden.
Er is genoeg ruimte om de schappen heen, zelfs mensen in een scootmobiel kunnen door de hele winkel heenrijden.
De naaimachines staan ruim opgesteld (op de foto zie je een deel ervan) en voor de brei- en haakdames is er ook een ruimere keuze dan in de vorige winkel.
Ik vond het leuk om even rond te snuffelen, de winkel nodigt er nu meer voor uit dan eerst.
En Doris was alweer druk bezig de beste verstopplekjes te vinden!

donderdag 12 april 2012

Toekomstmuziek (WOT 15)

Toen ik een uurtje geleden de nieuwe WOT las, Toekomstmuziek, en mijn gedachten liet gaan over dit thema kon ik niet bevroedden dat ik een kwartier later een held zou zijn.
Die toekomst had ik voor mezelf ook absoluut niet in gedachten.
Een leuk leven, voldoende inkomen om niet in de problemen te raken, een baan waar je lol in hebt en een kind dat goed terecht komt. Nog gezondheid voor allemaal en dan ben ik wel klaar.
Meer onrealistische toekomstmuziek zoals een groot huis in een warm land, hangmat enzo of grootse daden verrichten zoals alle armoede en oorlog de wereld uithelpen schoten ook nog even door m'n hoofd.
De honden waren wat onrustig maar daar besteedde ik geen aandacht aan. Het zijn pups, er is altijd wel wat te doen en te ontdekken als je  zo'n 4 maanden oud bent. Tot ik getik hoorde en iets hoog in mijn ooghoek zag verschijnen en verdwijnen.
Toen ik keek zag ik een koolmeesje tegen het raam vliegen. Dat is niet helemaal ongewoon hier en mijn eerste gedachte was dat onze tikker weer terug was.
Maar er was iets geks deze keer. De koolmees vloog de verkeerde kant op! Omdat de deur openstond zodat de teckels lekker in en uit kunnen lopen was hij door de ontstane opening naar binnen gevlogen. En probeerde langs alle wegen behalve de meest logische weer naar buiten te gaan.
De toekomstmuziek klonk voor deze koolmees in mineur, hij was in totale paniek. De teckels daarentegen in totale opwinding. Ik probeerde me in deze kakofonie rustig staande te houden en onze gast vriendelijk doch beslist de deur te wijzen.
Toen het niet lukte sloot ik het gordijn, ondertussen gadegeslagen door de teckels tussen mijn voeten en de koolmees hoog op de boekenkast. Tussen de eerste delen van Arendsoog zat hij wijs naar het tafereel beneden hem te kijken.
Mijn plan, het raam bedekken zodat hij niet meer zou proberen via het glas naar buiten te vliegen, zou geslaagd zijn als we aan de voorkant niet ook een hele raampartij hadden gehad.
Natuurlijk vloog hij daarnaartoe, de toekomstmuziek klonk aan de voorkant harder en vrolijker dan achter bij het gesloten gordijn en opgewonden teckels.
Op de vensterbank aan de voorkant staan grote cactussen. Er blijft in de zomerzon weinig anders leven en Hendrik-Jan heeft een warm hart voor deze stekelige bollen. De koolmees ook, hij verstopte zich tussen de stekels terwijl ik hem probeerde te pakken. Vriendelijk de deur wijzen zat er niet meer in, hier was een harde hand vereist.
Teun "hielp mee" door haar kop tussen de stekels te duwen, Saartje bewaakte de grond tussen mijn voeten terwijl de koolmees van links naar rechts slalomde tussen de cactussen en bloempotten.
Na een kwartier begon het beest moe te worden en kreeg ik hem eindelijk te pakken. Als dank pikte hij in mijn hand maar met 2 pups die in het bezit zijn van scherpe tandjes en nageltjes ben ik gelukkig wel wat gewend. Zijn gepik hielp hem dan ook weinig.
Buiten heb ik hem in de struiken gezet waar hij als een bezetene ging zitten schelden. De wijsheid in de WOT van vandaag was op dit moment letterlijk en figuurlijk waar:
Je kunt alleen
maar fluiten
wat je nu
kunt fluiten.



zondag 8 april 2012

Teuntje en Saartje

Sinds eind januari hebben we weer een hond, Teuntje. Natuurlijk een ruwhaar standaard teckel. Hendrik-Jan wilde graag een rode, mij leek dat ook wel leuk. Na een zoektocht op internet kwamen we uit bij Greetje.
Zij fokt leuke teckels in vrolijke kleurtjes, de 'gewone' wildkleur, rood, black&tan, chocolade en getijgerd.
Haar moeder had een nestje met 2 roodharigen, daar komt Teuntje uit. En Greetje had op dat moment net een nieuw nest getijgerde hondjes waar ik als een blok voor viel.
Bree met haar 8 puppies, een paar dagen oud
In plaats van 1 hond werden het er 2... Teuntje mocht 2 weken later mee, de andere pups waren nog te klein. Maar wat schattig!
Teuntje ligt met haar hoofd op Piet, haar steun en toeverlaat.
28 Januari was het zover, we konden Teuntje gaan halen. Nog een kleine zwarte pluizenbal die toch echt rood zou worden. Althans, dat is de bedoeling!


Omdat het 6 weken zou duren voor we hondje 2 mochten halen gingen we nog even kijken bij het nestje van Bree.
Het hondje rechtsboven zou uiteindelijk ons hondje worden. Maar dat wisten we nog niet!

Wandelen is wennen in het begin! Teuntjes 2e dag bij ons
 Op 10 maart was het zover, het andere hondje was oud genoeg om met ons mee naar huis te gaan. We wisten nog steeds niet welke het zou worden maar we hadden na veel wikken en wegen een naam voor haar bedacht, Saartje.
In de tussentijd was Teuntjes vacht uitgegroeid tot een echte pluizenbol en zij zou meteen geplukt worden door Eva.
Punkie Teuntje, ze moet echt hoognodig geplukt worden!
Van Greetje mochten we kiezen uit een hondje met veel vacht of eentje die wat minder uitbundig in de beharing zit. Omdat ik 1 pluizenbol wel genoeg vind en het contrast tussen beide honden nog groter zou zijn heb ik gekozen voor de minder uitbundig behaarde hond.
Saartje (Sterre) oefent bij Eva 'in stand staan'.
Het hondje bleek Sterre te heten, leuke naam! We hebben er echt nog een nachtje over geslapen om de beslissing te nemen, wordt het Saartje of blijft het Sterre. We vonden Saartje toch beter bij Teuntje passen.

De dames hebben het prima naar hun zin hier, zijn druk met strooptochten in de tuin. De eerste speeltjes zijn al gesloopt. Het zijn grote vriendinnen, partners in crime, die af en toe wat issues uit te vechten hebben.
Hee, wat is daar te zien?